NEŞESİZ BAYRAM

​​​

Geldin işte. Seni bekleyenlerin ağzına bir parmak bal çalmaya geldin. Her şeye rağmen. Üç dört gün de olsa hayatı sevdirip bayramda küslük olmaz deyip bizi dünyayla barıştırıyor, tam içimize ektiğin umut tohumları filizlenecekken gidiveriyorsun. Sonra yine eski tasla eski hamamda yıkanıyoruz. Zalim bir sevgili gibisin. Sana olan zaafımızı biliyor bizi en zayıf yerimizden vuruyorsun. Umudumuzdan. Ama yalnızsın yine. Ne zamandır neşen yok yanında. Neşesiz bayram mı olur? Nasıl ki dikensiz gül, dalgasız deniz, kapısız ev, yuvasız çocuk olmazsa, bayram da neşesiz olmaz. Senin gücün o. Yoksa ne farkın var diğer günlerden? Nerde bıraktın neşeni sahi? Artık hep böyle yalnız mı geleceksin yoksa?

​

Varlığını bildiğimiz ama göremesek de gücünden deli gibi korktuğumuz bir virüsle başladı aslında her şey. Sonra o virüs, zihnimizdeki karanlıktan aldığı güçle sadece bedenimizi değil sinirlerimizi, duygularımızı, direncimizi, neşemizi de aldı götürdü. Korkumuzla büyüttük onu. Aciz kaldık, bölündük, yalnızlaştık. Sen o zaman da geldin ama biz kendi derdimizdeydik. Evlere kapanmış yaşarken, seni önemsemedik. Işıklı ekranların ardından gönülsüz bir karşılamayla kutladık gelişini. Yokuş aşağı düşüş başladı sonra. Biz olamadık eskisi gibi. Hastayken girdiğimiz karantinadan çıkamadık, ruhumuz karantinada hala. Uğradığı her mutasyonda adının önüne kötülüğü ekledi ve içimizdeki insancıl tarafımızı kattı önüne giderken küçük şeytan. Sen de her seferinde eksile eksile geldin aslında. Bir gelişinde büyüklerimiz yoktu, diğer gelişinde misafirperverliğimiz. En sonunda sen de neşesiz geldin işte.

​

Nerde o eski bayramlar dedik durduk. Diye diye çocuklar rugan ayakkabılarını yatağının ucuna koyup uyumaz oldu. Renk renk ruganları giyip eskitmişlerdi çoktan. Çocuklar sokaklarda şeker konvoyu oluşturmuyordu artık. Doymuşlardı şekere, çikolataya. Hem sokaklar onlar için güvenli de değildi. Zaten çocuklarda ekrandan gözlerini ayırmıyorlar, arkadaşlıkları da oyun sitelerindeki sohbetlerden ibaret. Büyüklerin bayramı da otel tatiline döndü. Eski bayramları özleyenler de yaşlılıktan birbirinin kapısını çalamaz haldeler.

​​

Hani sordum ya sana başta, nerde bıraktın neşeni diye, belki de aciz bir hayalete dönen şehirlerde, enkaz altındaki ölü bedenlerde aranan altınların, her şeyini kaybetmenin şaşkınlığı ve acısıyla evini terk edenlerin çalınan eşyaları arasında yitirdin neşeni. Ana babasını, ailesini kaybeden kimsesiz çocuklar kaçırıldığında da kaybolmuş olabilir. Ya da dur, yeni doğan minicik bedenler, kan donduran şeytani bir ittifakla öldürülürken kaybetmiş de olabilirsin. Düşününce ne çok sebep geliyor insanın aklına. Şey de olabilir bak, adı gibi gülüşü de narin olan bir kız çocuğu melek olurken mesela. Perde, çarşaf ne bulduysa bağlayıp canına yol yapanların çığlığında, insanlar diri diri yanarak ölürken, karda kayanların vicdanında yok olmuştur belki de. Günlerce yanarken içimizi de yakan, sessiz sessiz ağlayarak ölen ağaçlarda, hayvanlarda kaybolmuş olamaz mı sence? Yok yok, buldum bak. Kesin atılan bombaların parçaladığı bedenlerin arasında, bombaların sağır eden sesini duyunca korkudan ağlayan çocuğun gözyaşlarında, aç evladının cansız bedenini kameraya uzatan annenin bakışında kaybettin sen neşeni. Benim ki de ne saçma soru değil mi? Hak ettik mi gelişini biz. Bu kadar kötülüğe rağmen geldiğine şükredeceğime, tutmuş neşeni arıyorum hala. Asıl soru şu olmalı değil mi: “Sen nerede unuttun, susturdun kalbini insanoğlu?”

​

Yayına Hazırlayan: Süheyla Çağlar