Yazma yolculuğumu kendimce iki bölüme ayırırım. Şöyle ki ilkokulda da bir şeyler yazmaya çalıştığımı hatırlıyorum, fantastik şeyler. Birazcık daha açmam gerekirse, hatırladığım kadarıyla, yazdığım bir “eser”in konusu şöyleydi: Bir arkadaş grubu adaya düşüyorlar, adadan kurtulmak için keşfe çıkıyorlar, bir mağaraya giriyorlar. Daha sonra ardı sıra gelen pek çok sorunla karşılaşıyorlar. Efendime söyleyeyim akrep ve yarasa sürüleriyle savaşıyorlar, devlerle mücadele ediyorlar... Sonunu da hatırlıyor gibiyim, mağaranın sonuna doğru yaşlı bir adama rast geliyor bizim bu arkadaş grubu ama onu bir sebepten dolayı mağarada bırakmak zorunda kalıyorlar, bu adadan kurtulurlarsa onun için tekrar geleceklerine söz veriyorlar.

​

Bu “eser”imi yazdıkça arkadaşlarıma ve sınıf öğretmenime okuturdum, onlar da çok beğenirlerdi. Onlar beğendikçe ben de uzatabildiğim kadar uzatırdım kurguyu. Mağaraya yeni maceralar eklerdim. Ama o ilk yazma eylemine beni iten şeyin ne olduğunu hiç hatırlayamıyorum. Kuvvetli muhtemel okumaktır diye düşünüyorum. Çünkü çoğu arkadaşımdan daha önce okumayı söktüğümü biliyorum. Mesela sınıfta “a” harfi çalışılıyorsa ben her zaman biraz daha önde olup sınıf öğretmenim ve annemin destekleriyle “o” harfi çalışmaları yapıyordum.

​

Annem bana doğum günlerimde kitap alırdı mesela. Masa altına kendime kitap okuma köşesi yapardım. Gece yatmaz, yatak başlığına led ışık döşer, gece led ışığında okuma yapardım. Ortaokulda da bu yazma hevesim devam etti. 5. sınıftaki dersimde olsa gerek, Türkçe branş dersimde (muhtemelen proje ödevi kapsamında) bir hikâye kitabı yazmıştım. Kaç hikâye olduğunu hatırlamıyorum ama oradan buradan (eski defter, gazetelerden) resimler bulup, kesip, yapıştırıp o resimlere bir de hikâye yazarak kitap oluşturmuştum.

​

Ortaokul sonuna doğru ilk kişisel telefonumu edindiğimde dijital olarak bir de “roman” yazmaya çalışmıştım. O zamanlar çok fazla zombi temalı film, dizi izliyordum. Bir zombi “roman”ı yazmıştım. Buraya kadar anlattığım hususlar kendimce yazma serüvenimin ilk bölümünü oluşturuyor.

​

Liseye geçmemle, ilk iki-üç sene boyunca, okumadan ve yazmadan epey uzaklaştım. Daha sonra lisenin sonlarına doğru edebiyat öğretmenimiz değişti. Yeni gelen edebiyat öğretmenim sayesinde edebiyatı yeniden sevmeye başladım. Derslerde münazara yapardık, bir kitaptan sorumlu tutulur, o kitabı okurduk. Böyle olunca bende yeniden bir edebiyat tutkusu başladı. Araya pandemi de girince evlere kapanınca hem derslerde gördüğüm hem de edebiyat öğretmenimden aldığım tavsiyeler aracılığıyla bu sefer klasik eserler okumaya başladım. Daha sonra bu süreç, beni yazma serüvenimin ikinci bölümüne, ikinci bölüm de beni buralara kadar getirdi.

​

Üniversite hayatımın da etkisi tabii ki çok büyük. Üye olarak başladığım daha sonra, organizasyon, sosyal medya ve son olarak da başkanlık görevini yürüttüğüm bir edebiyat topluluğunda gerçekleştirdiğimiz etkinlikler de bana pek çok yeni pencere açtı. Dergi çıkardık, yazarlar ağırladık, Ankara’nın diğer üniversitelerindeki edebiyat topluluklarıyla etkinlikler yaptık... Üniversitemin ve topluluğun bana katkılarını saymakla bitiremem, benim için yeri çok ayrı... Editör ve atölye meselesine gelecek olursak dosyam için baştan sona bir editörden destek aldım diyemem ancak “Treni Bekle” adlı öyküm bir atölyede yazar gözü gördü. Onun dışında içindeki bazı öykülerim iyi okur arkadaşlarımın beğenisinden geçti, bunları söyleyebilirim. Nihayetinde de dosyamın kabul aşamasından sonra değerli editörüm Yağmur Şengöz Dişçioğlu’nun destekleriyle ilk kitabım basıma hazır hâle gelmiş oldu. Bunun dışında aklıma gelen başka bir şey yok.

​

Ama atölye kısmına şöyle bir ekleme yapabilirim sanıyorum. Çağdaş yazarlarımızın röportajlarını YouTube üzerinden takip ediyorum; elimden geldiğince kuram kitapları, makaleler okumaya çalışıyorum, Ankara’da çeşitli platformlar aracılığıyla yapılan söyleşilere, vakit buldukça katılım sağlıyorum ve son olarak da üniversitemizin (az önce bahsettiğim) edebiyat topluluğunda pek çok kıymetli yazarımızı ağırlamıştık, kendileriyle yazmak üzerine de sohbetler etmiştik. Bunların hepsi öykü yazma sürecim için birer atölye değil midir? Bence öyledir.