Sayın Nuray Elçin ilk kitabınız Baht Oyunları’nı kutlarım, Sel Yayınların’dan elimize geçti keyifle okuduk teşekkürler. Öncelikle merak ettiğim sizsiniz, edebiyatla kurduğunuz ilişkiye de değinerek kendinizi tanıtır mısınız? Nuray Elçin kimdir?

Çok teşekkür ederim. Edebiyatla kurduğum ilişki bence ondan mahrum kalmamla güçlendi. Kitaplara kolayca ulaşamadığım, ulaştıklarımı ise defalarca okuduğum çocukluk dönenimde o bağ kendiliğinden kuruldu. Bunu dışında İngilizce öğretmeniyim. Dilin öncelikle evrensel olduğunu, yalnızca anlatmak için değil, gizlemek, ertelemek, yaralamak ya da iyileştirmek için de kullanıldığını gördüm. Acı, keder, mutluluk, heyecan, şaşkınlık, tüm duygular, soyut olan her şey dille can buluyor, somutlaşıyor. Kelimelerin sihirli olduğuna inanıyordum hala böyle düşünüyorum. Tek bir kelimeyle bir insanı mutlu edebilirsiniz ya da yıkabilirsiniz. Bu sihir değil de ne?

Defne ve Deniz’in annesiyim. Annelik, insana hayata dair kesin cümleler kurmamayı öğretiyor. Kucağınıza bir hayat bırakılıyor ve o hayatı büyük oranda siz şekillendireceksiniz, aslında bir öykü yazmak gibi... Edebiyatla kurduğum ilişki de tam olarak böyle diyebilirim. Bir hayat alanı ve o alanda yazılacak, okunacak çok hikâye var.

Yazma yolculuğu nasıl başladı? Yolda bir atölye ya da editörden destek aldınız mı? Bu yolculuğa yeni çıkanlar için tavsiyeleriniz nelerdir?

Edebiyat kendimi bildim bileli hayran olduğum bir alan ve tabii bu hayranlık daha çok okumak üzerine çünkü okudukça bir olaya, bir insana, bir kırılma anına kaç farklı yerden bakılabileceğini gördüm. Sonrasında yazmak kendiliğinden gelişti. Kendi kendime yazdığım, bir yere ulaşmayan ama boşlukta da savrulmayan kısa notlarım, cümlelerim, paragraflarım vardı. Bu kısa yazılar artık bir yere ulaşmak istediler ve öykülerim ortaya çıktı. Bu süreçte dahil olduğum atölyeler oldu. Editör desteği almadım ama yayınevi sürecinde editörümle çalışırken metne dışarıdan bakabilmenin kıymetini çok net gördüm.

​

Yeni başlayanlara en büyük tavsiyem acele etmemeleri çünkü çok sabır ve asla vazgeçmemeleri gerekiyor çünkü vazgeçmedikçe beklenen mutlaka geliyor.

Yaşanmışlıklar, gözlemlediklerimiz, iç dünyamız yazdıklarımızın bel kemiği olsa da sizin yazarken ilham kaynaklarınız, hikâyelerinizin temelini oluşturan unsurlar nelerdir?

İlham kaynağım insan çünkü insan baştan sona bir hikâyeden ibaret. O baştan sona hikâyenin içindeki küçük anlar, bir bakış, bir tebessüm, bir hayal kırıklığı, yarım kalmış bir cümle, bastırılmış bir duygu “ben buradayım, beni gör, fark et” dediği an başlıyor benim yazma sürecim. Yaşanmışlıklarımı pek dahil edemiyorum öykülere çünkü onlar yaşandı, bitti, değiştiremem artık psikolojisi var istemsizce, ben değiştirebileceğim hikayeler yazmayı seviyorum. Yani aslında yanı başımda duran bir hikâye hep var ve benim onu fark etmemi bekliyor. İlk cümle böyle geliyor sonrası öyküdeki karakterin alacağı kararlar ve yapacağı seçimlerle şekilleniyor.

Yazım süreciniz belirli bir disiplin veya ritüel çerçevesinde mi ilerliyor? Yazar tıkanıklığını aşmak için benimsediğiniz özel yöntemler var mı?

Keskin ritüellerim yok. İlk cümle geldiğinde oturup yazmaya başlıyorum ve gerisi geliyor. Yazarken genellikle sessiz mekanları ve gece saatlerini seviyorum. Yazar tıkanıklığıyla çok mücadele ettim ve bunu aşmayı, geçici olduğunu kabul etmekte buldum. “Bazen yazamıyorum bunda sorun yok,” deyip kabul ediyorum. O dönemlerde okumayı arttırıyorum. Eğer yarım kalan bir öyküde bunu yaşadıysam o öyküyü bırakıp başka bir öyküm üzerine çalışıyorum. Kendimi geri çekip doğru zamanı bekliyorum. Neyse ki o zaman hep geliyor.

Kitabınızın genel teması nedir? Temayı oluştururken bilinçli bir şekilde mi hareket ettiniz yoksa yazım sürecinde kendiliğinden mi ortaya çıktı?