İKİ HARFLİ HAYAT

​​​

Küçük bir ada(m) Osman. Kıvrılan patikanın bitişinde başlayan kırçıllı ağaçlar… Çok değil, karınca ayaklarıyla yürüme mesafesi. Sonrası çıplak bir tepe, tek bir kayadan yapılmış koca dağ belki de.

​

Çıkış yok Osman, dağın altında kaynayan magmaya çıkış yok. Kulağını daya, dinle Osman, fokur fokur. Çıksa dışarı yıkıp geçer kalan üç beş ağacı. Gel gör ki Osman, gelebilirsen gör Osman. Ne yumuşak zemin var düzlükte ne krater… Kazma lazım derine inmek için. Elmas değil aradığımız. O yumuşak kıvrımlarda aradığımız simsiyah bir taş… Neden tıkadı düşüncelerini bulalım değil mi? Kazma lazım Osman, kazma ve kürek. Dikkat ettin mi, derine inmek için hep “K” harfiyle alet arayışındayız. Esas, kalem lazım Osman. Ucu keskin, durmaksızın kazıyan, kanırtan bir kalem…

​

Dikkat et Osman, etraf safi su. Tuzlu muzlu. İçtiğimizin aynısı… Dur, dur; yaklaşma! Bu suda herkes yüzemez Osman. Sadece gördüğün ada(m)lar… Kudurmuş kızıllık, hiçbir ressamın tuvalinde bulamayacağın cinsten. Güneş tepede ama denizin bundan haberi yok. Kuşanmış allı elbisesini salınır, akar yolun ortasında. Duyuyor musun kornaları? Peşi peşine çalıyorlar. Her daim acelemiz var hayata. Onlar gibi olma Osman.

​

Bu adayı bir daha görmezsin. Resmi iyice kafana kazı istersen. Bu yapmacık denizin sonu asfalt yola bağlanmış, kimin umurunda? Musa’nın Kızıldeniz’inde yol vardı Osman. Bizim yolda kızıl deniz.

 

Bu düzlüğün ardına erişilse, içinde ne var diye merak edilse... Bir keski lazım Osman, sert zemini yumuşatmaya. Ya da pencere açmaya bir keski ve bir kıl testere. Nefes yok, hava yok, düşsen boğulursun. Dikkat ettin mi Osman, pencere açmak için de “K” harfli aletlere ihtiyacımız var. Ne dersin, sivri uçlu bir kalem daha iyi gitmez mi?

​

Bazı köprüler denizin üstüne kurulur Osman lakin bu deniz bu üst geçidin altına yakışmamış. Küçük kalmış Osman, küçük kalmış. Zaten durgun, çamurumsu sudan deniz olmaz; patlayan yürekten de ada. Birazdan imar yasağı diyerek alırlar yerinden. Kökünü kazırlar. Acı çığlıklı itfaiye yollarlar. Suyu su ile yıkarlar sonra. Bir deniz, bir ada daha silinir haritadan. Kim dert edecek Osman? Deniz üst geçidin altında, insan koca dünyada küçülmüş, yalnız kalmışsa kim dert edecek?

​

Siren seslerini duydukça dikenli teller batıyor bedenime Osman. Unutacak mıyız, dün ne yediğimizi unuttuğumuz gibi? Delik cebimizden düşen beşliğin eksilmesine üzülmediğimiz gibi. “Amaan!” diyerek yola devam mı edeceğiz? Tırmıklar içinde cildim. Biri beni kurtarsın dikenli tellerden, lime lime doğranacağım yoksa. Bir kerpeten, bir kargaburnu bul çabuk. “K” harfli, Osman. “K” harfli herhangi bir alet de olur. Sağlam bir kalem mesela…

​

Ah, Osman. Sen düz, uzun yolları seviyorsun; ben dolambaçları, kestirmeleri. Sen gördüğüne odaklanıyorsun, ben gördüğümün arkasındakine. Bundan dolayı hiçbir zaman varamadık aynı hedefe. Sen kaymak gibi kayarken rotanda, ben eriyorum kendi potamda. Osman, kayboldum; gel diyemiyorum. Allah’ın çıkmaz sokağında kalakalıyorum. Geri dönülmez uzun yol. Bir cin aralığı olsa dalmasını bilirim. Arayıp dursun peşimdeki yamyamlar. Kaybolmak huşudan kaynaklanır ne de olsa. Yok işte, gireceğin girdap çok da yükseleceğin basamak ne gezer…

​

Kim şehrin planına ekledi çıkmaz sokakları Osman? Hiç mi hesaplamadılar insan yüreğinin navigasyonu her zaman çalışmaz diye? Adres sorsak surat asar büyük ama’calar, büyük tee’zeler. Biz de kocadık be Osman. Sokağın ortasına ev yapanların evini başına yıkmalı. Yolları birbirine bağlamak için başka çare mi var? Bir kepçe lazım çıkmazı nasıl aşarız yoksa. Evet, Osman. Dediğin gibi, “K” harfli bir makine Kepçe. Ne yapalım Osman, konu yine kaleme gelecek…

​

Meseleyi uzatmayacağım Osman. Senin tekrar üst geçidin üstünde durmanı ve “kızıl deniz” yaratma hayalini kaldıramam.

​

Başım dönüyor Osman. İki satırlık haber, iki harflik bir kısaltma olmamalı hayat. Otur da kıyıda yazalım Osman.

​

“K” hafiyle başlayan en işe yarar alettir kalem. Kanatır, kanırtır, kazır ama söker atar. Bu şehrin ortasında, bu mahallede, bu caddede, bu üst geçidin altında kendini yalnız hissettiğin son duruşun Osman.

​

Bir daha dünyaya gelirsen Osman, ilk önce kalem edin olur mu, öyle kanınla yazmaya kalkma yalnızlığını Osman…​

​​