Ben de son zamanlarda kitabı yayınlanmış veya yayınlanacak diğer yazarlarınbüyük çoğunluğu gibi yazma serüvenime, daha doğrusu yıllarca yazdıklarımı gün ışığına çıkarma çabasına pandemi sürecinde başladım. Kimisi ekmek pişirdi, kimisi enstrüman öğrendi, ben de yazdım. Çocukluğumdan bu yana yazardım zaten de bunlar hep çekmecelerde, koca koca sarı zarflarda, bilgisayarların bir köşesindeki kutucuklarda kalırdı hep. Sonra bir grup buldum kendime. Daha doğrusu kitabımında editörü olan Nil Devletoğlu ile çalışmaya başladım. Oradaki enerji ve sinerji öylesine iyi geldi ki. Baktım; yazıyormuşum gerçekten. Beş yıl boyunca çalıştık. Yüzlerce öykü okuduk, çözümledik, yazdık…Sevdim de bu işi. İki kolektif kitaptan sonra (Bir Yer Var ve Askıdaki Hayatlar). Kolları sıvadım ve giriştik Bak Makbule’ye. Çok da ilgi gördü. Doğrusu bu kadarını beklemiyordum. Bu arada edindiğim bilgi ve becerilere dayanarak İzmir Karşıyaka Belediyesindeki bir oluşumda iki yıl Öykü Atölyesi eğitimleri verdim. İşin bu yanını da sevmedim dersem yalan olur.